Στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, που θρύβει από αυθεντίες, «γκουρού», υπερ-ήρωες με αέναες προσωπικές θυσίες, και εμψυχωτές πάσης φύσεως και κινήτρων, η αναζήτηση του μέτρου της αυθεντικότητας των ανθρώπων έχει γίνει λίγο έως πολύ δύσκολη. Και αυτό γιατί πάντα ψάχνουμε την υπερβολή, το διαφορετικό, ενώ μπορείς να βρεις ξεχωριστά πράγματα στους πιο απλούς ανθρώπους. Η αγάπη για το βουνό και την φύση επιχειρήθηκε πολλές φορές να εξηγηθεί και μάλιστα να δικαιολογηθεί. Καμιά φορά είναι καλύτερα να αφήνουμε τα πράγματα απλά να συμβούν. Με ιδιαιτερότητες ή χωρίς, με ψυχολογικά κενά ή με ξεχειλίζουσα εγωπάθεια, οι άνθρωποι που αγάπησαν και αγαπούν το βουνό είναι άνθρωποι με πραγματικό ενδιαφέρον και ας μην έχουν κάνει εξωπραγματικά κατορθώματα.

 Κατόρθωμα είναι σε μεγάλη ηλικία να ανακαλύψεις το βουνό και τις δραστηριότητες σε αυτό, κατόρθωμα είναι να είσαι συνεπής στην επιλογή σου γιατί βρήκες πραγματικά κάτι που σε αφορά, κατόρθωμα είναι με την στάση σου και το παράδειγμα σου να κινητοποιήσεις και άλλους ανθρώπους να δοκιμαστούν στην αγάπη αλλά και στην χαρά του βουνού.

 Ο Αιμίλιος Αδάμου, δεν είναι ένας σύγχρονος ήρωας των βουνών, δεν κατάφερε σπουδαίες ορειβατικές κορυφές, ο Μίμης είναι ένας από τους ανθρώπους που αγάπησε αυτό που έκανε, και το βουνό του το ανταπόδωσε με τον καλύτερο τρόπο, με συνέπεια και συνέχεια.

 

123416276 553903248790829 3489079701604263548 n

 

 Πέρασε κιόλας πάνω από ένας χρόνος από τότε που ο Μίμης αποφάσισε να αφήσει τα βουνά αυτού του κόσμου, και η είδηση του θανάτου του βρήκε τους πολλούς  του φίλους  σκαρφαλωμένους σε κάποιο από τα βουνά που ο Μίμης τους έδειξε τον δρόμο και τους έκανε παρέα.Για αυτό, και δύο καλοί του φίλοι, αποφάσισαν να αφιερώσουν στην μνήμη του πάντα νέου και αειθαλή Μίμη μια καινούργια αναρριχητική διαδρομή στο πεδίο «Ελαφόπετρα», λίγο έξω από το χωριό της Λευκοπηγής στις παρυφές του Μπούρινου. Ο Τηλέμαχος Ιωαννίδης και ο Πολύκαρπος Τσαουσίδης, ολοκλήρωσαν πρόσφατα την διαδρομή «Μίμης Αδάμου», (14 περίπου μέτρων με βαθμό δυσκολίας 6a+), για να παραμείνει και ο Μίμης στην παρέα του βουνού που τόσο αγάπησε.

Τις περισσότερες φορές, ότι αξίζει  δεν κάνει πολλή φασαρία γιατί η ομορφιά της αξίας θέλει και λίγη προσπάθεια για να την ανακαλύψεις.

mimhw 4

 

Τόπος: Λευκοπηγή Κοζάνης

Πληροφορίες για το αναρριχητικό πεδίο : climbing-greece.com – Ελαφόπετρα

 

mimhss

 

 

Bonus 1: Η «Ελαφόπετρα» πήρε το όνομά της λόγω της απέλπιδας προσπάθειας ενός ελαφιού να ξεφύγει από τους κυνηγούς του…πέφτοντας από μεγάλο ύψος.

Bonus 2: Ακριβώς κάτω από το αναρριχητικό πεδίο, υπάρχει προσβάσιμο φαράγγι,  ο «Λάκος του Θανάση», πολύ μικρής δυσκολίας που ενδείκνυται για πεζοπορία χωρίς απαιτήσεις, καιρού επιτρέποντος.

 

mimh

 

kouros2 244x300

 

Aδιαμφισβήτητες και μοναδικές ικανότητες στο τρέξιμο, ακατάρριπτα ρεκόρ.  Για τον ίδιο, «αθλητής είναι αυτός που κάνει κτήμα του τον άθλο, με προσωπικό αγώνα και αγνά κίνητρα για βελτίωση και τελειότητα.»

 

Γιάννης Κούρος: « Στον υπερμαραθώνιο δεν υπάρχουν πραγματικά όρια ∙ απλά τρέχεις συνέχεια.»

Trishul Cherns –Καναδός Υπερμαραθωνοδρόμος:  «Υπάρχουν οι elite αθλητές, οι παγκοσμίου κλάσης αθλητές, και υπάρχει και ο Γιάννης.»

 

Γιάννης Κούρος: « Η μουσική είναι το καλύτερο “ναρκωτικό” για τον δρομέα.»

Dan Brannen  - ultrarunning pioneer: «Δεν θα μπορέσουμε να βρούμε το μυστικό του Κούρου ούτε στις ικανότητες του ούτε στην προπόνηση του. Αποτελεί ένα κλασσικό μυστήριο, και η καλύτερη προσέγγιση με τα μυστήρια είναι να σταματήσεις την έρευνα και απλά να τα πιστέψεις.»

 

Γιάννης Κούρος: «Χωρίς εμένα ο αγώνας δεν θα είναι  αυτός που θα έπρεπε να είναι ∙ δεν μπορεί πια να θεωρείται ο καλύτερος υπερμαραθώνιος στον κόσμο.»

Δημοσιογράφος  μετά τον αγώνα 6 ημερών στο Colac της  Αυστραλίας  - (λόγω της απαίτησης του για χρήματα, 200μ πριν σπάσει το ρεκόρ): « Η απρέπεια του ξεθώριασε την λάμψη της προσπάθειας του.»

 

Γιάννης Κούρος: « Δεν θα τρέξω άλλους αγώνες 24 ωρών, γιατί αυτό το ρεκόρ θα μείνει για αιώνες.»

Tom MacGrath – Ιρλανδό-Αμερικανός υπερμαραθωνοδρόμος: « Είναι απλά στο αίμα του να τρέχει γρήγορα και να μην σταματά»

 

Ο Δημήτρης Λιαντίνης πρότεινε δύο τρόπους για βελτίωση και εξευγενισμό της ανθρώπινης φύσης ∙ «Όσο γίνεται και όσο επιτρέπει η φύση του ανθρώπου να μην αδικείς και να μην αδικείσαι, και να αποζητάς την γαλήνη.  Ο  άνθρωπος έχει μέσα του ανυποψίαστες δυνάμεις. Αρκεί να ξέρει να τις χρησιμοποιεί σωστά και θα δει τον κόσμο με διαφορετικό φως.»

Αυτό το φως ταιριάζει  στους άθλους του Γιάννη Κούρου.

 

kouros 1989 276x300

 

 

14/01/2020

Γεωργία Μήτσιου

 

Πηγή: http://ultrarunninghistory.com/yiannis-kouros/

 

Μωϋσής Φολτόπουλος

 

Φωτογραφία: Virgin Forest Trail

Ο Μωϋσής Φολτόπουλος κατέκτησε την πρώτη θέση στο αγώνα βουνού Virgin Forest Trail απόστασης 162,7χλμ, που διεξάγεται στο Παρανέστι Δράμας σημειώνοντας ρεκόρ διαδρομής! Στα μοναδικά μέρη της Ροδόπης που φιλοξένησαν τον πρώτο υπερμαραθώνιο βουνού στην Ελλάδα το 2007, απόστασης 102χλμ.


  Πριν λίγες βδομάδες ολοκλήρωσε στις Ελβετικές Άλπεις αγώνα βουνού 360χλμ, καταλαμβάνοντας την 7η θέση, ενώ είχε προηγηθεί ένα νέο ρεκόρ διαδρομής σε αγώνα 100χλμ στον Όλυμπο.   Ο Μωϋσής λαμβάνει μέρος συστηματικά σε αγώνες βουνού,και όχι μόνο, από το 2008, και προπονείται κυρίως στο αγαπημένο του Άσκιο, μια ανάσα από το χωριό του, την Άρδασσα Εορδαίας του Νομού Κοζάνης.

 

 

mit7
 
                                                                                                                                                     Φωτογραφία: Θεόδωρος Ιωαννίδης

 

Γεννημένος το 1984, πατέρας 3 κοριτσιών, 9, 7 και 3 ετών, προπονημένος στην ζωή και όχι "κατασκευασμένος" αθλητής με το ζόρι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δείχνει σε όλους μας, ότι η αγάπη για την φύση και τον αθλητισμό μας μαθαίνει να προσπαθούμε πάντα λίγο παραπάνω.

 


Μωϋσή σε ευχαριστούμε θερμά!

 

 

mit2

 

 




Explorer of human nature
Γεωργία Μήτσιου


 

 

emilzatopekquote 028 028

 

Ρίχνοντας μια ματιά από το παράθυρο, βλέπει τα κουλουάρ γύρω από μιαν αυλή να του χαμογελάνε. Τα σπορ πάντως, γενικώς τα απεχθάνεται. Ένας πρόσθετος λόγος για τον οποίο τα σπορ δεν αρέσουν στον Emil είναι η αντιπάθεια του πατέρα του για τη φυσική άσκηση, η οποία κατά την γνώμη του, δεν είναι παρά καθαρό χάσιμο χρόνου και, κυρίως, χρημάτων. Ο αγώνας δρόμου είναι το πιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα ∙ όχι μόνο δεν χρησιμεύει σε τίποτα απολύτως αλλά οδηγεί και σε υπεράριθμες αλλαγές σόλας που δεν κάνουν τίποτα άλλο απ’ το να επιβαρύνουν δραματικά τον οικογενειακό προϋπολογισμό.

Η πρώτη κούρσα ήταν ένας αγώνας ανωμάλου δρόμου 9χλμ. «Στ’ αλήθεια τρέχεις πολύ παράξενα,» επιμένει ο προπονητής, «αλλά εντάξει, δεν τρέχεις άσχημα». Το αναπάντεχο είναι ότι σε λίγο αρχίζει να του αρέσει. Για τον Emil το τρέξιμο είναι ψυχαγωγία.

«Γιατί δεν δουλεύεις την τεχνική σου;» του λένε, «Η τεχνική είναι μπούρδες…» απαντά.. Δουλεύει μόνο την αντοχή του, αντιστρέφοντας το σύστημα, προπονείται όλο και πιο πολύ, και στην ταχύτητα σε μικρές αορίστως επαναλαμβανόμενες αποστάσεις. Ο Emil θέλει να μάθει μέχρι που φτάνει η αντοχή του. Τρέχει στο δρόμο, στις δημοσιές, στο δάσος, τα χωράφια, παντού στα όρια του πόνου και με οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες, δεν τρέχει τόσο ως άνθρωπος όσο σαν κάτι ζώα που είναι προικισμένα για αυτή την δουλειά.

Όταν τρέχει νομίζεις πως το μυαλό του είναι αλλού, τρομερά αλλού, τόσο συγκεντρωμένος ώστε δεν είναι εκεί, αν και είναι περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο. Δεν κάνει τίποτα σαν τους άλλους. Έχει μελετήσει όλες τις μεθόδους προπόνησης για να τις συμπυκνώσει σε μια και μοναδική, τη μέθοδο Emil. Επομένως, ακόμα και αν το θέαμα δεν είναι πολύ όμορφο, εκείνος ικανοποιείται με το να τρέχει όπως του ταιριάζει καλύτερα. Και μετά χαμογελά!

 

 

emil zatopek now trans2MrE k8IYEQpdWxduQoQJHaEYEgTLXumBYg6inmlgiY

Emil Zátopek: Getty

22/11/2019

Γεωργία Μήτσιου

Πηγή: «Δρόμος Αντοχής», Jean Echenoz

 

 

Anatoli Boukreev

(16/01/1958 – 25/12/1997)

«Η ορειβασία, είναι αυτό που κάνω.»

kazakhstan anatoli e1456593438756

Φωτογραφία:  https://worldlitup.com

 

O Anatoli Boukreev, ορειβάτης, από το Καζακστάν, με μεγάλη ορειβατική εμπειρία, θεωρείται από τους καλύτερους ορειβάτες σε αναβάσεις με υψόμετρα πάνω από 8000μ. Συνήθως, χωρίς την χρήση οξυγόνου, παρά το γεγονός ότι ήταν οδηγός ορειβατικών αποστολών. Πίστευε ότι ήταν ασφαλέστερο για αυτόν να μην χρησιμοποιεί οξυγόνο για να αποφύγει την ξαφνική απώλεια των θετικών συνεπειών του εγκλιματισμού, όταν  το συμπληρωματικό οξυγόνο τελείωνε.

 

bukreev

Φωτογραφία: https://www.inalto.org

 

Ο ρόλος του στην τραγωδία του Έβερεστ το 1996, θεωρείται από πολλούς σημαντικός.

https://basecampmagazine.com/2016/12/31/the-1996-everest-disaster-the-whole-story/

Το 1997, κατεβαίνοντας από την κορυφή του Έβερεστ, σταμάτησε  για να καλύψει το πτώμα του Scott  Fischer, (οδηγός ορειβατικών αποστολών), που έχασε την ζωή του στην αποστολή του 1996. Την επόμενη μέρα, πήγε στο South Col όπου εντόπισε το σώμα της Yasoko Namba, («πελάτισσα» από την αποστολή του 1996), και το κάλυψε όσο καλύτερα μπορούσε, ενώ πήρε και κάποια προσωπικά της αντικείμενα για να τα παραδώσει στους συγγενείς της. 

Ο ίδιος δήλωνε, ότι  με μεγάλη επιφύλαξη εργαζόταν ως οδηγός ορειβατικών αποστολών, που σκοπό είχαν να μεταφέρουν στην κορυφή, άντρες και γυναίκες χωρίς εμπειρία σε αυτό τον επικίνδυνο κόσμο του  πολύ ψηλού υψομέτρου.

 

ada91705561ca332a4f1269a69c02c51

Φωτογραφία: https://astanatimes.com

 

«Τα βουνά δεν είναι στάδια για να ικανοποιήσω την φιλοδοξία μου, αλλά, ο ναός που εξασκώ τα θρησκευτικά μου καθήκοντα.»

Σίγουρα, μόνο οι πρωταγωνιστές των ιστοριών ξέρουν τι πραγματικά γίνεται στο βουνό, αν είναι σε θέση να το αντιληφθούν,  για όλους τους υπόλοιπους υπάρχουν οι προσωπικές θεωρήσεις και καταγραφές.

 Για περισσότερες πληροφορίες: “Into thin air” – Jon Krakauer, “ The climb” - Anatoli Boukreev, “Above the clouds: The Diaries of a High-Altitude Mountaineer” - Anatoli Boukreev.

 




Explorer of human nature
Γεωργία Μήτσιου