emilzatopekquote 028 028

 

Ρίχνοντας μια ματιά από το παράθυρο, βλέπει τα κουλουάρ γύρω από μιαν αυλή να του χαμογελάνε. Τα σπορ πάντως, γενικώς τα απεχθάνεται. Ένας πρόσθετος λόγος για τον οποίο τα σπορ δεν αρέσουν στον Emil είναι η αντιπάθεια του πατέρα του για τη φυσική άσκηση, η οποία κατά την γνώμη του, δεν είναι παρά καθαρό χάσιμο χρόνου και, κυρίως, χρημάτων. Ο αγώνας δρόμου είναι το πιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα ∙ όχι μόνο δεν χρησιμεύει σε τίποτα απολύτως αλλά οδηγεί και σε υπεράριθμες αλλαγές σόλας που δεν κάνουν τίποτα άλλο απ’ το να επιβαρύνουν δραματικά τον οικογενειακό προϋπολογισμό.

Η πρώτη κούρσα ήταν ένας αγώνας ανωμάλου δρόμου 9χλμ. «Στ’ αλήθεια τρέχεις πολύ παράξενα,» επιμένει ο προπονητής, «αλλά εντάξει, δεν τρέχεις άσχημα». Το αναπάντεχο είναι ότι σε λίγο αρχίζει να του αρέσει. Για τον Emil το τρέξιμο είναι ψυχαγωγία.

«Γιατί δεν δουλεύεις την τεχνική σου;» του λένε, «Η τεχνική είναι μπούρδες…» απαντά.. Δουλεύει μόνο την αντοχή του, αντιστρέφοντας το σύστημα, προπονείται όλο και πιο πολύ, και στην ταχύτητα σε μικρές αορίστως επαναλαμβανόμενες αποστάσεις. Ο Emil θέλει να μάθει μέχρι που φτάνει η αντοχή του. Τρέχει στο δρόμο, στις δημοσιές, στο δάσος, τα χωράφια, παντού στα όρια του πόνου και με οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες, δεν τρέχει τόσο ως άνθρωπος όσο σαν κάτι ζώα που είναι προικισμένα για αυτή την δουλειά.

Όταν τρέχει νομίζεις πως το μυαλό του είναι αλλού, τρομερά αλλού, τόσο συγκεντρωμένος ώστε δεν είναι εκεί, αν και είναι περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο. Δεν κάνει τίποτα σαν τους άλλους. Έχει μελετήσει όλες τις μεθόδους προπόνησης για να τις συμπυκνώσει σε μια και μοναδική, τη μέθοδο Emil. Επομένως, ακόμα και αν το θέαμα δεν είναι πολύ όμορφο, εκείνος ικανοποιείται με το να τρέχει όπως του ταιριάζει καλύτερα. Και μετά χαμογελά!

 

 

emil zatopek now trans2MrE k8IYEQpdWxduQoQJHaEYEgTLXumBYg6inmlgiY

Emil Zátopek: Getty

22/11/2019

Γεωργία Μήτσιου

Πηγή: «Δρόμος Αντοχής», Jean Echenoz

 

 

 

Μωϋσής Φολτόπουλος

 

Φωτογραφία: Virgin Forest Trail

Ο Μωϋσής Φολτόπουλος κατέκτησε την πρώτη θέση στο αγώνα βουνού Virgin Forest Trail απόστασης 162,7χλμ, που διεξάγεται στο Παρανέστι Δράμας σημειώνοντας ρεκόρ διαδρομής! Στα μοναδικά μέρη της Ροδόπης που φιλοξένησαν τον πρώτο υπερμαραθώνιο βουνού στην Ελλάδα το 2007, απόστασης 102χλμ.


  Πριν λίγες βδομάδες ολοκλήρωσε στις Ελβετικές Άλπεις αγώνα βουνού 360χλμ, καταλαμβάνοντας την 7η θέση, ενώ είχε προηγηθεί ένα νέο ρεκόρ διαδρομής σε αγώνα 100χλμ στον Όλυμπο.   Ο Μωϋσής λαμβάνει μέρος συστηματικά σε αγώνες βουνού,και όχι μόνο, από το 2008, και προπονείται κυρίως στο αγαπημένο του Άσκιο, μια ανάσα από το χωριό του, την Άρδασσα Εορδαίας του Νομού Κοζάνης.

 

 

mit7
 
                                                                                                                                                     Φωτογραφία: Θεόδωρος Ιωαννίδης

 

Γεννημένος το 1984, πατέρας 3 κοριτσιών, 9, 7 και 3 ετών, προπονημένος στην ζωή και όχι "κατασκευασμένος" αθλητής με το ζόρι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δείχνει σε όλους μας, ότι η αγάπη για την φύση και τον αθλητισμό μας μαθαίνει να προσπαθούμε πάντα λίγο παραπάνω.

 


Μωϋσή σε ευχαριστούμε θερμά!

 

 

mit2

 

 




Explorer of human nature
Γεωργία Μήτσιου


Anatoli Boukreev

(16/01/1958 – 25/12/1997)

«Η ορειβασία, είναι αυτό που κάνω.»

kazakhstan anatoli e1456593438756

Φωτογραφία:  https://worldlitup.com

 

O Anatoli Boukreev, ορειβάτης, από το Καζακστάν, με μεγάλη ορειβατική εμπειρία, θεωρείται από τους καλύτερους ορειβάτες σε αναβάσεις με υψόμετρα πάνω από 8000μ. Συνήθως, χωρίς την χρήση οξυγόνου, παρά το γεγονός ότι ήταν οδηγός ορειβατικών αποστολών. Πίστευε ότι ήταν ασφαλέστερο για αυτόν να μην χρησιμοποιεί οξυγόνο για να αποφύγει την ξαφνική απώλεια των θετικών συνεπειών του εγκλιματισμού, όταν  το συμπληρωματικό οξυγόνο τελείωνε.

 

bukreev

Φωτογραφία: https://www.inalto.org

 

Ο ρόλος του στην τραγωδία του Έβερεστ το 1996, θεωρείται από πολλούς σημαντικός.

https://basecampmagazine.com/2016/12/31/the-1996-everest-disaster-the-whole-story/

Το 1997, κατεβαίνοντας από την κορυφή του Έβερεστ, σταμάτησε  για να καλύψει το πτώμα του Scott  Fischer, (οδηγός ορειβατικών αποστολών), που έχασε την ζωή του στην αποστολή του 1996. Την επόμενη μέρα, πήγε στο South Col όπου εντόπισε το σώμα της Yasoko Namba, («πελάτισσα» από την αποστολή του 1996), και το κάλυψε όσο καλύτερα μπορούσε, ενώ πήρε και κάποια προσωπικά της αντικείμενα για να τα παραδώσει στους συγγενείς της. 

Ο ίδιος δήλωνε, ότι  με μεγάλη επιφύλαξη εργαζόταν ως οδηγός ορειβατικών αποστολών, που σκοπό είχαν να μεταφέρουν στην κορυφή, άντρες και γυναίκες χωρίς εμπειρία σε αυτό τον επικίνδυνο κόσμο του  πολύ ψηλού υψομέτρου.

 

ada91705561ca332a4f1269a69c02c51

Φωτογραφία: https://astanatimes.com

 

«Τα βουνά δεν είναι στάδια για να ικανοποιήσω την φιλοδοξία μου, αλλά, ο ναός που εξασκώ τα θρησκευτικά μου καθήκοντα.»

Σίγουρα, μόνο οι πρωταγωνιστές των ιστοριών ξέρουν τι πραγματικά γίνεται στο βουνό, αν είναι σε θέση να το αντιληφθούν,  για όλους τους υπόλοιπους υπάρχουν οι προσωπικές θεωρήσεις και καταγραφές.

 Για περισσότερες πληροφορίες: “Into thin air” – Jon Krakauer, “ The climb” - Anatoli Boukreev, “Above the clouds: The Diaries of a High-Altitude Mountaineer” - Anatoli Boukreev.

 




Explorer of human nature
Γεωργία Μήτσιου